Zwiedzanie Neapolu - okolice portu i symbole stolicy Kampanii

Turystom, którym ciężko zdzierżyć bałagan i chaos Starego Miasta w Neapolu, na pewno ulży, gdy udadzą się na południe w okolice portu. Tam jest zdecydowanie schludniej. Widoki na rozległe morze i Wezuwiusza wyłaniającego się ostrzegawczo zza horyzontu dają poczucie wytchnienia. Ulice są szerokie i uporządkowane. Czuć spokój i lekką morską bryzę. Znajduje się tam też kilka atrakcji, które warto zobaczyć zwiedzając stolicę Kampanii. 

ZAMKI

W Neapolu są trzy znane zamki. Pierwszym z nich jest Castel Sant Elmo. Przyznam, że dla wielu motywacją do wspinania się pod górkę jest bardziej widok na Zatokę Neapolitańską i Wezuwiusza spod jego murów, niż sam zamek (choć zamek niczego sobie). 

Do zamku możemy dojść ze stacji Piazza Venvitelli, spacerując wąskimi uliczkami i ciekawymi zakamarkami, mijając urocze domki i śródziemnomorską roślinność, spoglądając od czasu do czasu na morze. Druga opcja to skorzystanie z zabytkowej kolejki linowej (Funicolare di Montesanto) ze stacji metra Montesanto i wysiadką przy stacji Morghen. Z górnej stacji będzie jeszcze około 400 metrów do zamku. 

Castel Sant Elmo jest XIV-wieczną fortecą, która pełniła kiedyś funkcję więzienia. Do zamku można wejść za 5 EUR, ale podobno nie ma tam za dużo rzeczy do zobaczenia (czynne od 8:30 do 18:30). Widok spod jego murów jest za to niesamowity i chociażby dlatego warto jest pokonać ten dystans. Poniżej znajduje się barokowy klasztor Kartuzów Sant Martino.

Castel del Ovo, czyli Zamek Jajeczny. Castel del Ovo jest twierdzą wybudowaną przez Normanów w XII w. na małej wysepce połączonej ze stałym lądem groblą, na której w VI w. p.n.e. założono pierwsze historyczne centrum miasta. Usytuowany daleko od zgiełku miasta, wydaje się odludkiem na tle rozległego morza. Castel del Ovo stracił na znaczeniu po zbudowaniu Castel Nuovo (Nowego Zamku) i stał się siedzibą królewskich urzędników. Zamek Jajeczny został przebudowany w 1532 r. i przybrał swój obecny owalny kształt dzieki wicekrólowi Don Pedrowi de Toledo. O zamku krąży średniowieczna legenda, że w jego fundamenty wbudowano magiczne jajko należące do rzymskiego poety Wergiliusza. Jeżeli jajko pęknie, nadejdzie jakaś katastrofa. Wejście na zamek jest bezpłatne. Obecnie jest miejscem wystaw i wydarzeń kulturalnych.

Źródło: Włochy24.com

Okazały Castel Nuovo znajduje się w porcie ok. 350 m od Piazza del Plebiscito. Został zbudowany przez Karola I Andegaweńskiego w 1282 r. z okazji przeniesienia stolicy Królestwa Neapolu z Palermo. W sali dei Baroni zbiera się Neapolitańska Rada Miasta. W budowli wyróżnia się jaśniejszy Łuk Triumfalny z XV w., wybudowany dla upamiętnienia zwycięstwa króla Alfonsa nad Francuzami. 

POZOSTAŁE ATRAKCJE

Niedaleko stacji Metra Municipio, przy jednej z najbardziej reprezentatywnych ulic Neapolu - Via Toledo - łatwo znajdziecie ogromną neorenesansową Galerii Umberto I - galerię handlową ze sklepami i kawiarniami w środku. Galerię warto odwiedzić, nawet jeśli nie planujecie zakupów (my tam byliśmy późnym wieczorem po ich zamknięciu). Przepiękna kopuła na wysokości ok. 57 m i pasaż z przeszklonym dachem z końca XIX w. robią piorunujące wrażenie. Na podłodze jest mozaika ze wszystkimi znakami zodiaku. Galeria jest prawdziwym dziełem architektonicznym. Wieczorem handlarze podrobionymi torebkami i nocujące tu osoby bezdomne odbierają jej elegancji, ale tak czy siak warto tu przyjść. Do Galerii można wejść za darmo.

Centralnym punktem w okolicach portu Neapolu jest znajdująca się na końcu ulicy Via Toledo Piazza del Plebiscito. Jest jednym z największych placów w całych Włoszech. Plac swoją nazwę wziął od plebiscytu, w efekcie którego doszło do zjednoczenia Królestwa Obojga Sycylii z Królestwem Sardynii i Piemontu. Plebiscyt odbył się w 1860 r. po sukcesie kampanii Garibaldiego. 

Plac rozpościera się przed Pałacem Królewskich (Palazzo Reale), będącym główną rezydencją monarchów od XVII w. Pałac można zwiedzać za 6 EUR od 09:00 do 19:00 z wyjątkiem śród. 

Na placu znajduje się też XIX-wieczny, wybudowany przez Burbonów, kościół San Francesco di Paola, przypominający rzymski Panteon. Na placu stoją pomniki wspomnianych władców - Karola III i Ferdynanda I. 

Niedaleko jest też podziemny Tunel Burbonów, o którym więcej informacji znajdziecie w poście "Zwiedzanie Neapolu - Stare Miasto i podziemia".
Na koniec możemy sobie urządzić nieśpieszny spacer nadmorskimi Via Partenope i Via Nazario Sauro. Wzdłuż bulwaru ciągną się kamieniste plaże i restauracje.

 

Neapolitańska pizza codziennie pojawiała się w naszym jadłospisie! Taka prosta, a tak pyszna! Oryginalnie wytwarzana z lokalnych składników takich jak pomidory San Marzano, które rosną na polach wulkanicznych na południe od Wezuwiusza, i mozzarelli z mleka bawolic. 

Pierwsze pizzerie pojawiły się w Neapolu w XVIII w. Znana jest historia powstania pizzy margerity, którą neapolitański kucharz zadedykował królowej Włoch Małgorzacie Sabaudzkiej. 

Rozporządzeniem Komisji Europejskiej 97/2010 pizza Neapolitańska została wpisana do rejestru gwarantowanych specjalności tradycyjnych. Zgodnie z nim pizza nie powinna przekraczać 35 cm, musi być miękka, elastyczna i łatwo składać się na cztery. Wyróżniają ją trzy kolory: zielone oregano i listki bazylii, czerwone pomidory wymieszane z oliwą i biel czosnku oraz białe plamy mozzarelli ułożonej w różnych odległościach od siebie. W Rozporządzeniu znajdziecie też szczegółowy przepis 😉 

 Najsłynniejszą i najstarszą pizzerią w Neapolu jest L'antica Pizzeria da Michele, zlokalizowana przy Via Cesare Sersale, niedaleko stacji Garibaldi. Pizzę w zasadzie można dostać na każdej ulicy i większość smakuje podobnie, dlatego proponuję zrobić tak jak my - jeść codziennie z innej pizzerii 😁 

Neapol oprócz prania w oknach, skuterów, pizzy, szopek i ołtarzyków, ma dwa ważne symbole pojawiające się na każdym rogu w tym mieście. 

Jednym z nich jest zakapturzony gość w białym stroju, czarnej masce i z długim nochalem. Przyznam, że moje pierwsze skojarzenie było z hiszpańską inkwizycją (może dlatego, że niedługo wybieraliśmy się do Andaluzji), ale po przyjrzeniu się, stwierdziłam, że wygląda zbyt komicznie i niegroźnie, aby kogoś torturować. W końcu zaczęłam googlować o co to za facet, aż natknęłam się na nazwę Pulcinella (Poliszynel - teraz wszystko jasne!). Pulcinella to postać z commedia dell'arte (XVI-wieczna ludowa sztuka teatralna). Swój charakterystyczny wygląd zawdzięcza XIX-wiecznemu aktorowi Antoniemu Petito, który często wcielał się w tę postać. Pulicinella to z jednej strony cwany złodziejaszek wałęsający się po zaułkach Neapolu, z drugiej gamoń i głuptas wpadający co i rusz w kłopoty. Jest nieurodziwy, wyśmiewany, porusza się niezdarnie. Psychiatra zdiagnozowałby u niego chorobę dwubiegunową - raz płacze skulony w kącie, innym razem tańczy i klaszcze z ekscytacji. Nie jest ani definitywnie zły, ani dobry - tak jak Neapol 😉 Figurki Pulcinella można kupić jako pamiątkę wszędzie - w każdym rozmiarze i wszelakiej formie. 

Kolejną rzeczą w Neapolu, która nie dawała mi spokoju, był nieforemny czerwony rożek, przypominający większości turystów papryczkę. Włosi mówią na ten symbol Cornetto Rosso Portafortuna. Czerwony rożek, jak się okazało, to włoski amulet mający chronić przed złem i pechem. Historycznie reprezentował płodność, męskość i siłę, chroniąc przed "złym okiem", aby nie zaszkodziło karmiącym matkom, drzewom owocowym, zwierzętom dającym mleko i męskiemu nasieniu. Możliwe, że symbol wywodzi się z mitologii greckiej - Zeus miał ułamać kozi róg, wypełnić go kwiatami i owocami i podarować swojej opiekunce. Niegdyś produkowany z korala (kojarzącego się z boginią Wenus). Obecnie turystom sprzedaje się wersje plastikową.   

Na tym kończymy zwiedzanie miasta Neapol, ale nie samej Kampanii, która ma jeszcze od groma wspaniałych miejsc do zaoferowania. W kolejnych postach opowiem Wam o groźnym Wezuwiuszu i zabiorę Was w podróż w czasie, aby zobaczyć  starożytne miasto Pompeje. Na koniec zostawimy sobie mały relaksik - cytrynowe Sorrento i bajeczną wyspę Capri. Kto gotowy na dalsze eksplorowanie regionu Kampania 😁?